Ονειρο ήτανε

Και κάπου εδώ τελειώνει το ταξίδι μας

Σας ευχαριστώ όλους θερμά που μοιραστήκατε τις σκέψεις σας μαζί μου
Ο χαμός του πατέρα μου, η φυγή της μητέρας μου, τα δικά μου αντίο.
Η θλίψη τα χαμόγελα η αμφισβήτηση η αγάπη όλα στον ουρανό.
θα συνεχίσω να σας διαβάζω, κάποιοι από εσάς αγγίξατε την ψυχή μου
Ευχαριστώ.

 

Ας είναι

Μια οπτασία ντυμένη στα λευκά
έτσι τον αποχαιρέτησε
αποχαιρέτησε τον άνθρωπό της
περιεργαζόμουν το πρόσωπό της, έψαχνα
είδα μόνο αγάπη πανίσχυρη αγάπη να την σκεπάζει η θλίψη
έψαχνα θυμό δεν βρήκα πουθενά
είχε φωλιάσει όλος μέσα μου
δεν πρόλαβα. δεν πρόλαβα να του πω
δεν πρόλαβε. δεν πρόλαβε να δει εκείνη
δεν άνοιξε ούτε στιγμή τα μάτια του
δεν μπόρεσε. δεν άντεξε
Γύρισε αμέσως στο σπίτι και ετοίμασε τα πράγματά της
μια βαλίτσα αναμνήσεις γεμάτη αγάπη
Κατάλαβα δέχτηκα σιωπαίνω
Ηρθε η ώρα να γυρίσεις στην πατρίδα σου
πάντα ήξερα πως δεν σε χωρούσε αυτός ο τόπος

αφιερωμένο στην πιο ευγενική ψυχή που έχω την τύχη να είμαι κομμάτι της
στην μητέρα μου.

Στο πάτωμα

Κάθε βράδυ εκεί αγαπη μένε μου
κλέβω αγάπης φιλιά δικά σου
ταξίδεψα μίλια να σε βρω δίχως να ξέρω
τα φτερά μου έγιναν μούσκεμα
κάπου στη διαδρομή κόπηκαν
γέμισε ο κόσμος  έρωτες μουσικές
καταστροφή δική μου δική σου
ποιος χάνει ποιος κερδίζει
ποιος μετράει θα μου πεις
ο χρόνος ο πιο αδίστακτος κριτής
μας κοιτάζει γελάει ζηλεύει
μην του μιλάς μη μάθει
το πάτωμα μόνο να ξέρει
να μαζέψει τα κομμάτια μας
να τα βρει να τα μαζέψει ακούς
να χυθούμε στο πάτωμα ακούς
να χυθεί και η τελευταία μας σταγόνα
να μην υπάρχουμε ακούς

Άτιτλο

Κινείσαι στο χώρο στον δικό σου χώρο
σκοντάφτεις πάνω σε έπιπλα
σημάδι πως κάποιος ήταν εκεί
κάποιος τα μετακίνησε
σε πιάνει πανικός συνειδητοποιείς
κάποιος θέλει να κλέψει την μοναξιά σου
την μοναξιά που τόσο αγάπησες και αγαπάς ακόμη
βγαίνεις στην βεράντα σου όλα στην θέση τους
χαμογελάς ανάβεις τσιγάρο
βάζεις να παίζει το Lithium δυνατά
είναι δικό σου δεν σου το `χει κλέψει κανείς
(βασικό αυτό)
κάθεσαι έξω στον μικρό αλλά βολικό καναπέ σου
απλώνεις τα πόδια σου στο τραπεζάκι σου
γέρνεις το κεφάλι σου πίσω κοιτάς ψηλά
ως τον ουρανό λες
σου φαίνεται λίγο αυτό για πρώτη φορά
σηκώνεσαι περπατάς. ξυπόλητη
εύχεσαι να βρέξει. τίποτα άστο.

Στιγμές απείρου κάλ(λ)ους

                                                                                                                                       χθες
είμαι στο γραφείο βγαίνω μπαλκόνι για τσιγάρο
απέναντί μου το πάρκιν βλέπω την ασημί διθέσια BMW
τρέχω ασυναίσθητα στο μεγάλο αφεντικό
"Ντύσου ανεβαίνει η γυναίκα σου"
φλέβες πεταγμένες ρούχα μισά δωμάτιο σε έξαψη
απομακρύνω την δεσποινίς με τα υπέροχα μακριά πόδια
τις ατελείωτες βλεφαρίδες λουσμένες δάκρυα έρωτα πόθο
του ρίχνω ένα ποτήρι νερό στο πρόσωπο και περιμένω
η ίσως απατημένη εισβάλει στο γραφείο
"Ο κύριος Χ δεν αισθάνεται καλά από το πρωί"
εκείνη : "Κοίτα να συνέλθεις τα γραμμάτια τρέχουν
το αμάξι θέλει σέρβις έχω χαρτί το βράδυ"
φεύγω. φωνές κραυγές κανένα ίχνος ευαισθησίας 
                                                                                                                                     μήνας
Ο κύριος Χ πάντα τυπικός ευγενικός
εγώ στον πληθυντικό από ειλικρινή σεβασμό
έξυπνος χαρισματικός αυτοδημιούργητος
γύρω στα σαράντα με δύστυχες σκιές στο πρόσωπο
τον τελευταίο μήνα χαμογελούσε κρυφά
τον τελευταίο μήνα ερχόταν εκείνη
όχι ιδιαίτερα όμορφη αλλά πετούσε σπίθες
η ίσως περνούσε μόνο για ζεστό χρήμα και παρατηρήσεις άσκοπες
καταπιεσμένη μίζερη άκρως εντυπωσιακή
                                                                                                                                     σήμερα
εκείνος : "Λυπάμαι δεν θα επαναληφθεί"
Καλημέρα κύριε Χ ο καφές σας είναι στο γραφείο
το μίτιν είναι προγραμματισμένο στις δώδεκα.

Το ποιόν των ανθρώπων δεν είναι στιγμές
οι στιγμές μας περιορίζουν μας καθορίζουν
μας χαμογελούν βάναυσα μας ωθούν
δεν ζητάνε κρίση μόνο να αγαπηθούν.

Μία κανονική μέρα ωστόσο

Ξύπνησες τελικά τα κατάφερες
μυρίζεις το σεντόνι σου και κάτι λείπει
κουκουλώνεσαι δυσανασχετείς μετά χαμογελάς
κοιτάζεις δισταχτικά στον καθρέφτη σου
ψάχνεις να βρεις σημάδια που δεν υπάρχουν
γλυκιές αυταπάτες θερινής νυχτός
η απόσταση δεν σε χαλάει σε λυτρώνει
Με αγγίζεις
Δεν είμαι εγώ είναι τα δάχτυλά μου
Εσύ είσαι τα δάχτυλά σου αφού. Μου μιλάς
Δεν είμαι εγώ είναι τα λόγια μου
Εσύ είσαι τα λόγια σου. Με αγκαλιάζεις
Δεν είμαι εγώ είναι τα χέρια μου
Εσύ είσαι τα χέρια σου
Μην μπερδεύεσαι δεν είμαι εγώ
Δεν θα μπερδευτώ ξανά υπόσχομαι
Ενας καφές το πρωί ένα τσιγάρο στο χέρι
ένα φόρεμα καλοκαιρινό ένα ζευγάρι καφέ γυαλιά
ο οδηγός χαμογελάει σήμερα παράξενο
δεν θα καθήσω σε θέση
θα είμαι όρθια ακριβώς στο παράθυρο
με φυσάει ο αέρας χάνω μια ανάσα
κάτι θυμήθηκα χαμογελώ
το γραφείο δεν με χωράει
όλα λάθος μα πόσο ωραία

Γκουρμές ότι να `ναι

μουχλιασμένο το τυρί και το χαβιάρι μαύρο
κοτόπουλο γεμιστό με σάλτσα από σταφύλια
φιλέτο μοσχάρι με πουρέ καρότου
αργοψημένο χταπόδι με πορτοκάλι και καρύδια
ταρτάρ τομάτας και ψωμί με παπαρουνόσπορο
και μετά με πιάσανε τα γέλια τα γκουρμέτ
χάλασα το ντελικάτο σταυροπόδι μου
άρχισα τα γνωστά ξεσκονίζεις τον κουραμπιέ σου
χτενίζεις το κανταϊφι σου πως το τρίβουν το πιπέρι
πήρα και δυό σουβλάκια για το δρόμο
έλυσα τα μαλλιά μου και τραγούδησα
ντύσου πρόχειρα και βγάλε το κραγιόν σου
μικρόβιο στο αίμα και το ξέρεις καλά
πως δεν είμαι καθόλου καλά στα μυαλά
ότι να ` ναι καληνύχτες.

Υπό το φως των αστεριών

Κάποιες φορές γίνομαι πολύ τολμηρή όσον αφορά τα θέλω μου
από το μίλησέ μου στο άγγιξέ με μέχρι το με πονάς
άλλες φορές πάλι κρύβομαι στο καβούκι μου όπως η τρέξε η χελώνα μου
δεν μιλάω δεν επικοινωνώ δεν δεν
αυτή τη στιγμή όμως σαν να βουλιάζω να πνίγομαι
είμαι ανάμεσα στα δυο είμαι στο περιμένω
το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα κάνω άλλη ανοησία
όχι πρώτη τουλάχιστον...

Υ.Γ. θα δω ταινία όχι θα διαβάσω ένα βιβλίο
       θα ανάψω κεριά όχι θα σβήσω τα φώτα
       παίζει να κατεβάσω σλίπιν μπαγκ
       να κοιμηθώ βεράντα ναι αυτό
       θα κοιμηθώ κάτω από τα αστέρια
       άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά
       αναποφάσιστο έλαβε τέλος
       καληνύχτα.

Frozen

U only see what your eyes want to see
Αυτό μου είπε μόνο και μου έστειλε το βίντεο κλιπ
Είναι απίστευτο αλλά με βοήθησε πολύ
Ονειρεύτηκα! Είδα εικόνες
Είδα αυτό το μαύρο μανδύα να μεταμορφώνεται σε δεκάδες πουλιά
Είδα έναν Τοξότη ντυμένο στα λευκά
Δεν είχε τόξο δεν είχε βέλη
Είδα όνειρο μετά από καιρό πόσο μαγικό!
Την ευχαριστώ πολύ γι` αυτό
κι ελπίζω να βρει τα ίχνη που ψάχνει στην δική της άμμο

δεν είσαι αριθμός

Μαθαίνεις ονόματα και μετά κοιτάς να μάθεις αριθμούς
ηλικίες αδέρφια διευθύνσεις τηλέφωνα
τι περίεργοι εμείς οι άνθρωποι αλήθεια
κρυβόμαστε πίσω από αριθμούς στο φως της ημέρας
μόλις πέσει το ηλιοβασίλεμα όμως θέλουμε να δούμε χρώματα
μας πλακώνει το γκρίζο γίνεται οριακά μαύρο
και μετά κοιτάμε τ` αστέρια τους πλανήτες
σκέφτομαι κάπου κάπου τον αφηγητή και τον μικρό του πρίγκιπα
την αγωνία του για το αρνί
είναι κι αυτό το λουράκι που ξέχασε να ζωγραφίσει
μα πως το ξέχασε τι να κάνει κι αυτό το τριαντάφυλλο
τα μάτια μου είναι καστανά αλλά βλέπουν χρώματα παντού
το σώμα μου δεν το διάλεξα αυτό έχω
τα πόδια μου με πάνε εκεί που θέλω να `ναι καλά
τα χέρια μου αγγίζουν γίνονται δάχτυλα ψάχνουν
το μυαλό μου όμως φανερά το αγαπώ
είναι οι σκέψεις μου και τις θέλω
πόσο τυχερή αισθάνομαι
έχω αισθήσεις έχω ερεθίσματα
έχω να μοιράζομαι το εγώ μου
ο μικρόκοσμός μου είναι όμορφος
τον δημιούργησα όπως κι εσύ τον δικό σου
έχει χώρο χωράει ανθρώπους καλούς
δεν έχει πρέπει δεν έχει μη δεν έχει αριθμούς

Otto

i miss your writing
write something
anything.
i miss the way i read U.
with music playing behind.

( correct my mistakes )
translate me
>3.

στο λεωφορείο

Χάλασε το αμαξάκι μου μάλλον δια παντώς
αυτή η διαδρομή δεν θα είναι ίδια χωρίς εμένα
νομίζω κάθε πρωί με χαιρετούσαν τα πουλιά
οι διαγραμμίσεις των δρόμων
και τα φανάρια ακόμη
Παίρνω το λεωφορείο λοιπόν...
Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους
φτιάχνω ιστορίες με το μυαλό μου
το μελαχρινό αγόρι έχει άγχος δυό μέρες τώρα
τρίβει τις παλάμες του και κουνάει τα πόδια του χωρίς ρυθμό
η ξανθιά κοπέλα κοιτάζει μόνιμα έξω από το παράθυρο
το βλέμμα της πετάει σπίθες
κάπου κάπου χαμογελάει και αναστενάζει
η μεγαλοκυρία δυσανασχετεί κάνει αέρα με την βεντάλια της
είναι όμορφη ο χρόνος της φέρθηκε καλά
ο παππούλης φοράει πολλά ρούχα μάλλον
μυρίζει κάπως αλλά δεν με πειράζει
μου αρέσει ο τρόπος που γυρίζει την τραγιάσκα του
ο πιτσιρικάς στέλνει μηνύματα από το κινητό του σε χρόνο ρεκόρ
δεν έχει κοπέλα αλλά θα βρει είναι σε έξαψη
κάποια είναι ονειροπόλα ταξιδεύει αόριστα
σταυροπόδι με δάχτυλα να χαιδεύουν τις μπούκλες της
θα καταλήξει σε ένα άχαρο γραφείο
θα καλημερίσει θα βρει ένα μέιλ που περίμενε
θα χαμογελάσει
ο οδηγός παίζει λάθος μουσικές
φρενάρει απότομα είχε άσχημο βράδυ

θέλω μου

Σήμερα ξύπνησαν τα θέλω μου και μου φωνάζουν
φωνάζουν τόσο δυνατά που μου πήραν το μυαλό

Γιούπι!

Μπαίνω hotmail και τι βλέπω!
βλέπω τη νεαρά κυρία! τα κατάφερα!
ε μααααα! πάντα έβλεπα τη γριά κυρία!
τώρα είδα και την νεαρά!
βέβαια είμαι σίγουρη ότι δεν θα την ξαναδώ!
αλλά την νίκησα!
νεαρά μου κυρία ήσουν όμορφη!

Περασμένες δώδεκα

Ασε με να μπω
Δεν φοβάσαι
Φοβάμαι αλλά θέλω
Δεν έχει τίποτα εδώ μέσα
Εχει το βλέπω
Μην μιλάς άλλο δεν έχω σου λέω
Με εμπνέει το τίποτά σου το θέλω
Φύγε δεν θέλω
Μου αρέσεις
Δεν ξενερώνεις εσύ ποτέ
Ασε με να μπω θα με αφήσεις
Γιατί χαμογελάς
Μου γύρισες την πλάτη αλλά...
Αλλά τι
Ξέχασες να κλείσεις την πόρτα
Μπες αλλά δεν έχω
Ξέρεις τι ώρα είναι
Είναι δώδεκα
Είναι σήμερα και έχεις
Τι έχω
Αυτό που δεν είχες στο χθες

πονεμένες πατούσες

σε ένα παράλληλο σύμπαν θα ήμουν σίγουρα το ξυπόλυτο κορίτσι
ο πατέρας μου θα ήταν αρχηγός μιας φυλής ινδιάνων
θα τους πρόσταζε να χορεύουν τον χορό της βροχής
να νοιώθω αυτό το ψιχαλίζει πάνω μου
θα με περιτριγύριζαν ποδολάγνοι
θα εκσταζιάζονταν στην θέα των γυμνών ποδιών των γυναικών της φυλής μας
θα έτριβαν με λαγνεία τις πατούσες μας
θα χάιδευαν θα έγλειφαν με έντονο ερωτισμό τα δάχτυλά μας
θα τους αποθεώναμε με αισθησιακά λικνίσματα
θα εξαγνιζόμασταν με γυμνές βουτιές σε καταρράχτες

το παρελθόν πάλι (στο) παρόν

άλλαξα σπίτι  γειτονιά δουλειά μα δεν αρκεί
άλλαξα ακόμα και τ` όνομά μου
χρησιμοποιώ πια το δεύτερο βαφτιστικό μου
να μην ακούω τίποτα από τα παλιά
τόσο δύσκολα ήταν
όχι δεν θέλω να είναι όλα ρόδινα
δεν παραμυθιάζομαι ξέρω
αλλά λες καμμιά φορά μήπως
μήπως πάνε όλα καλά τελικά

το καλό
σήμερα ήρθε η αδερφή μου από δω
είχα καιρό να την δω και την αποθύμησα
με την αδερφή μου μοιάζουμε σαν δυο σταγόνες νερό
έχει πλάκα να βλέπεις τον εαυτό σου διπλό
αλλά πιο πολύ πλάκα είναι να σε βλέπουν οι άλλοι που δεν ξέρουν
βγήκαμε τσάρκα και πνίξαμε τον Μάνο στα φιλιά
ένοιωσα το σπίτι να πλημμυρίζει από αγάπη

το κακό
μας έπνιξε το παρελθόν
κάποια άλλη φορά ίσως σας πω

το άσχημο
δεν έχει άσχημο αλλά και να είχε δεν θα το έβλεπα
όχι σήμερα


 
 

εκτροχιασμός τρένου

τα τρένα αποτελούνται από βαγόνια
τα τρένα μερικές φορές αποπροσανατολίζονται
παίρνουν λάθος δρόμους και μετανοιώνουν
άλλοτε ψιθυρίζουν κάνοντας στάσεις
άλλοτε βγάζουν άναρθρες κραυγές
δεν ξέρουν τι θα πει σιωπή
σεβασμός στην ιστορία
υποδεικνύουν μάλιστα προορισμούς
μην δίνετε λόγους στα τρένα να μιλήσουν
γιατί ότι έχουν να πουν δεν το λένε αντρίκια
παραμυθιάζουν
μήπως φταίει το καύσιμο
κι έτσι να είναι ο bill θα σου σταλεί
οι μάχες δίνονται σώμα με σώμα
face to face
μικροφωνίζεις τρένο και είναι κρίμα

Του δρόμου το εφήμερο

Τι να ψάχνεις άραγε στην άκρη του δρόμου
να σβήσεις τις καύλες σου
να πηδήξεις την ζωή σου
να νοιώσεις ανώτερος
δεν σε κατηγορώ
δεν είμαι στην θέση σου
άλλωστε όλοι μας το έχουμε κάνει
στο όνομα της αγάπης βέβαια
κάναμε έρωτα ανταλλάξαμε τα υγρά μας
χωρίς δεύτερη σκέψη
χωρίς προφύλαξη
γιατί στην αγάπη δεν χωράει το aids
όλα είναι αγνά
έτσι δεν το βλέπουμε
ας το δούμε ξανά λοιπόν
γιατί όταν κάνεις έρωτα σεξ ή όπως θες πες το
δεν είσαι μόνος σου
υπάρχει και το παρελθόν σου εκεί και το δικό του
προφυλάξου είναι το μέλλον σου σεβάσου το

Η φιλία απέναντι στον έρωτα

Σας έχει τύχει ποτέ να βρίσκεστε αντιμέτωποι μ` αυτό το δίλημμα
να έχετε δηλαδή κάποιον απέναντί σας ερωτικά αλλά να τον θέλετε δίπλα σας φιλικά
να είναι κάποιος τόσο σημαντικός για εσάς που τον έχετε ανάγκη
να υπάρχει μέσα στη ζωή σας κι όχι να μπαινοβγαίνει
πως μπορείς να δώσεις στον άλλον να καταλάβει
ότι ενώ υπάρχει το ερωτικό στοιχείο ανάμεσά σας
όπως συνήθως συμβαίνει ανάμεσα στα δύο φύλα
δεν είναι αυτό που θέλετε πραγματικά
τι κάνουμε λοιπόν;
όταν μας ενώνουν βαθιά συναισθήματα
αλλά εκείνος δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι απλά φίλος
επιμένουμε και του δείχνουμε ότι μπορούμε κι έτσι ή το αφήνουμε;
όλο ρωτάω και απάντηση δεν έχω
γιατί να μπερδεύονται τόσο τα πράγματα...