Στο πάτωμα

Κάθε βράδυ εκεί αγαπη μένε μου
κλέβω αγάπης φιλιά δικά σου
ταξίδεψα μίλια να σε βρω δίχως να ξέρω
τα φτερά μου έγιναν μούσκεμα
κάπου στη διαδρομή κόπηκαν
γέμισε ο κόσμος  έρωτες μουσικές
καταστροφή δική μου δική σου
ποιος χάνει ποιος κερδίζει
ποιος μετράει θα μου πεις
ο χρόνος ο πιο αδίστακτος κριτής
μας κοιτάζει γελάει ζηλεύει
μην του μιλάς μη μάθει
το πάτωμα μόνο να ξέρει
να μαζέψει τα κομμάτια μας
να τα βρει να τα μαζέψει ακούς
να χυθούμε στο πάτωμα ακούς
να χυθεί και η τελευταία μας σταγόνα
να μην υπάρχουμε ακούς

Άτιτλο

Κινείσαι στο χώρο στον δικό σου χώρο
σκοντάφτεις πάνω σε έπιπλα
σημάδι πως κάποιος ήταν εκεί
κάποιος τα μετακίνησε
σε πιάνει πανικός συνειδητοποιείς
κάποιος θέλει να κλέψει την μοναξιά σου
την μοναξιά που τόσο αγάπησες και αγαπάς ακόμη
βγαίνεις στην βεράντα σου όλα στην θέση τους
χαμογελάς ανάβεις τσιγάρο
βάζεις να παίζει το Lithium δυνατά
είναι δικό σου δεν σου το `χει κλέψει κανείς
(βασικό αυτό)
κάθεσαι έξω στον μικρό αλλά βολικό καναπέ σου
απλώνεις τα πόδια σου στο τραπεζάκι σου
γέρνεις το κεφάλι σου πίσω κοιτάς ψηλά
ως τον ουρανό λες
σου φαίνεται λίγο αυτό για πρώτη φορά
σηκώνεσαι περπατάς. ξυπόλητη
εύχεσαι να βρέξει. τίποτα άστο.

Μία κανονική μέρα ωστόσο

Ξύπνησες τελικά τα κατάφερες
μυρίζεις το σεντόνι σου και κάτι λείπει
κουκουλώνεσαι δυσανασχετείς μετά χαμογελάς
κοιτάζεις δισταχτικά στον καθρέφτη σου
ψάχνεις να βρεις σημάδια που δεν υπάρχουν
γλυκιές αυταπάτες θερινής νυχτός
η απόσταση δεν σε χαλάει σε λυτρώνει
Με αγγίζεις
Δεν είμαι εγώ είναι τα δάχτυλά μου
Εσύ είσαι τα δάχτυλά σου αφού. Μου μιλάς
Δεν είμαι εγώ είναι τα λόγια μου
Εσύ είσαι τα λόγια σου. Με αγκαλιάζεις
Δεν είμαι εγώ είναι τα χέρια μου
Εσύ είσαι τα χέρια σου
Μην μπερδεύεσαι δεν είμαι εγώ
Δεν θα μπερδευτώ ξανά υπόσχομαι
Ενας καφές το πρωί ένα τσιγάρο στο χέρι
ένα φόρεμα καλοκαιρινό ένα ζευγάρι καφέ γυαλιά
ο οδηγός χαμογελάει σήμερα παράξενο
δεν θα καθήσω σε θέση
θα είμαι όρθια ακριβώς στο παράθυρο
με φυσάει ο αέρας χάνω μια ανάσα
κάτι θυμήθηκα χαμογελώ
το γραφείο δεν με χωράει
όλα λάθος μα πόσο ωραία

Γκουρμές ότι να `ναι

μουχλιασμένο το τυρί και το χαβιάρι μαύρο
κοτόπουλο γεμιστό με σάλτσα από σταφύλια
φιλέτο μοσχάρι με πουρέ καρότου
αργοψημένο χταπόδι με πορτοκάλι και καρύδια
ταρτάρ τομάτας και ψωμί με παπαρουνόσπορο
και μετά με πιάσανε τα γέλια τα γκουρμέτ
χάλασα το ντελικάτο σταυροπόδι μου
άρχισα τα γνωστά ξεσκονίζεις τον κουραμπιέ σου
χτενίζεις το κανταϊφι σου πως το τρίβουν το πιπέρι
πήρα και δυό σουβλάκια για το δρόμο
έλυσα τα μαλλιά μου και τραγούδησα
ντύσου πρόχειρα και βγάλε το κραγιόν σου
μικρόβιο στο αίμα και το ξέρεις καλά
πως δεν είμαι καθόλου καλά στα μυαλά
ότι να ` ναι καληνύχτες.

δεν είσαι αριθμός

Μαθαίνεις ονόματα και μετά κοιτάς να μάθεις αριθμούς
ηλικίες αδέρφια διευθύνσεις τηλέφωνα
τι περίεργοι εμείς οι άνθρωποι αλήθεια
κρυβόμαστε πίσω από αριθμούς στο φως της ημέρας
μόλις πέσει το ηλιοβασίλεμα όμως θέλουμε να δούμε χρώματα
μας πλακώνει το γκρίζο γίνεται οριακά μαύρο
και μετά κοιτάμε τ` αστέρια τους πλανήτες
σκέφτομαι κάπου κάπου τον αφηγητή και τον μικρό του πρίγκιπα
την αγωνία του για το αρνί
είναι κι αυτό το λουράκι που ξέχασε να ζωγραφίσει
μα πως το ξέχασε τι να κάνει κι αυτό το τριαντάφυλλο
τα μάτια μου είναι καστανά αλλά βλέπουν χρώματα παντού
το σώμα μου δεν το διάλεξα αυτό έχω
τα πόδια μου με πάνε εκεί που θέλω να `ναι καλά
τα χέρια μου αγγίζουν γίνονται δάχτυλα ψάχνουν
το μυαλό μου όμως φανερά το αγαπώ
είναι οι σκέψεις μου και τις θέλω
πόσο τυχερή αισθάνομαι
έχω αισθήσεις έχω ερεθίσματα
έχω να μοιράζομαι το εγώ μου
ο μικρόκοσμός μου είναι όμορφος
τον δημιούργησα όπως κι εσύ τον δικό σου
έχει χώρο χωράει ανθρώπους καλούς
δεν έχει πρέπει δεν έχει μη δεν έχει αριθμούς

πονεμένες πατούσες

σε ένα παράλληλο σύμπαν θα ήμουν σίγουρα το ξυπόλυτο κορίτσι
ο πατέρας μου θα ήταν αρχηγός μιας φυλής ινδιάνων
θα τους πρόσταζε να χορεύουν τον χορό της βροχής
να νοιώθω αυτό το ψιχαλίζει πάνω μου
θα με περιτριγύριζαν ποδολάγνοι
θα εκσταζιάζονταν στην θέα των γυμνών ποδιών των γυναικών της φυλής μας
θα έτριβαν με λαγνεία τις πατούσες μας
θα χάιδευαν θα έγλειφαν με έντονο ερωτισμό τα δάχτυλά μας
θα τους αποθεώναμε με αισθησιακά λικνίσματα
θα εξαγνιζόμασταν με γυμνές βουτιές σε καταρράχτες

εκτροχιασμός τρένου

τα τρένα αποτελούνται από βαγόνια
τα τρένα μερικές φορές αποπροσανατολίζονται
παίρνουν λάθος δρόμους και μετανοιώνουν
άλλοτε ψιθυρίζουν κάνοντας στάσεις
άλλοτε βγάζουν άναρθρες κραυγές
δεν ξέρουν τι θα πει σιωπή
σεβασμός στην ιστορία
υποδεικνύουν μάλιστα προορισμούς
μην δίνετε λόγους στα τρένα να μιλήσουν
γιατί ότι έχουν να πουν δεν το λένε αντρίκια
παραμυθιάζουν
μήπως φταίει το καύσιμο
κι έτσι να είναι ο bill θα σου σταλεί
οι μάχες δίνονται σώμα με σώμα
face to face
μικροφωνίζεις τρένο και είναι κρίμα

στην χώρα των θραυσμάτων

Αν έβρισκα τις λέξεις να εκφραστώ...
μα και πάλι λίγες θα ήταν
εκεί που αφήνεις τα υπονοούμενα και κρατάς τα αυτονόητα
τότε καταλαβαίνεις
εκεί που είσαι απλός και δεν χρειάζεται να εντυπωσιάσεις
τότε νιώθεις
εκεί που απαριθμείς τα αρνητικά σου και βλέπεις ότι κάποιοι τ` αγαπούν
τότε υπάρχεις
εκεί που νιώθεις την έξαψη δεκάδων απογοητεύσεων
και δυναμώνεις την ένταση στις μουσικές για να μην ακούς τις σκέψεις σου
τότε  προσδιορίζεις
εκεί που ξέρεις πως υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν απλά να είσαι καλά
τότε αγαπιέσαι
λιώσαμε τις σόλες των παπουτσιών μας για ν` αγαπήσουμε στο τέλος τα δικά μας σοκάκια
ξέρεις τι θ` άλλαζα τελικά σ` αυτή την  ιστορία
τίποτα
ούτε καν τους υπότιτλους

Σιωπή

Λέρωσες ανθρώπους καθάριους μοναδικούς
φούσκωσες τα εγώ σου
πήρες αρκετά ή σου πρέπουν και άλλα
σε τιμά αυτό;
αρπάζεις κομμάτια τους τα σκορπάς
κοίτα λίγο χαμηλά
είναι στα πόδια σου και τους κλωτσάς
είναι στα χέρια σου και τους σπρώχνεις
τους έριξες σε κινούμενη άμμο
σε μανιασμένα κύματα
γελάς;
η φυγή πλησιάζει η σιωπή τους θα κάνει τόσο θόρυβο
που τα ουρλιαχτά θα φτάνουν στ` αυτιά σου
τ` ακούς; θα εκλιπαρείς να σιωπάσουν
μα εκείνοι πάντα θα επιστρέφουν
κι όπως θα φεύγεις μέσα στο πλήθος
θα νοιώθεις τόσο μόνος....
ένα σώμα γεμάτο τίποτα
μόνο κραυγές θα το ακολουθούν

τρίγωνα Eρωτικά

Μην γελιέσαι είσαι τρίγωνο
ναι όπως το άκουσες τρίγωνο ερωτικό
εκτός αν σε λένε Ρομέο ή Ιουλιέτα
αλλά αυτοί  δεν πρόλαβαν
που είναι κι αυτός ο Ουίλιαμ να με διαψεύσει;
μόνο όταν είσαι μόνος σου είστε οι δυό σας
στον χωρισμό
εκεί που ξαπλώνεις πριν κοιμηθείς
είστε οι τρεις σας
εκείνο το τρία έρχεται συχνά
και μπαίνει ανάμεσά σας
σου χαιδεύει τα μαλλιά
σου μιλάει στ` αυτί σε κάνει ν`ανατριχιάσεις
χώνεται στις σκέψεις σου απρόσκλητα ξαφνικά
κι ύστερα υπάρχουν κι αυτά τα AN
που σου τρώνε την ψυχή την καταβροχθίζουν
δεν παίρνεις να λύσεις ένα σταυρόλεξο καλύτερα;
το τρία καθέτως ας πούμε
ή και οριζοντίως αν θες
κάνει και μέσα σου ζέστη καίγεσαι;
οι ορμόνες χτυπάνε κόκκινο
είναι κι αυτή η άνοιξη που σε τρελαίνει
μην ανησυχείς δεν είσαι ο μόνος

συγχωρέστε αυτό το ποστ
αν και μιλάει για όλους μας
περιέχει όμως τοποθέτηση προιόντων
άφθονη μπύρα και ερωτικά τρίγωνα  πανοράματος
λιώνουν στο στόμα
τρελαίνουν τον ουρανίσκο
όποιος κατάλαβε κατάλαβε
ποιος ζαλίστηκε; τι λες;

φαιν0μενο θερμ0κηπίου!!!

ο πλανήτης ζεσταίνεται
κι εγώ ζεσταίνομαι
θα ανακυκλωθώ λοιπόν
τι μπορώ να γίνω όμως αν ανακυκλωθώ?
ανακυκλώνονται οι κουβέντες
οι χρησιμοποιημένες αναπνοές?
τα δάκρυα να γίνονται άραγε
πολύτιμα κρύσταλα διαμάντια
τα δάχτυλα γίνονται κονσέρτα?
οι πατούσες θα είναι μετέωρες να πετούν
τα χαμόγελα θα μοιραστούν σωστά
σε πρόσωπα άλλοτε μελαγχολικά
θα έχει η ηχώ μου επιστροφή?