Στιγμές απείρου κάλ(λ)ους

                                                                                                                                       χθες
είμαι στο γραφείο βγαίνω μπαλκόνι για τσιγάρο
απέναντί μου το πάρκιν βλέπω την ασημί διθέσια BMW
τρέχω ασυναίσθητα στο μεγάλο αφεντικό
"Ντύσου ανεβαίνει η γυναίκα σου"
φλέβες πεταγμένες ρούχα μισά δωμάτιο σε έξαψη
απομακρύνω την δεσποινίς με τα υπέροχα μακριά πόδια
τις ατελείωτες βλεφαρίδες λουσμένες δάκρυα έρωτα πόθο
του ρίχνω ένα ποτήρι νερό στο πρόσωπο και περιμένω
η ίσως απατημένη εισβάλει στο γραφείο
"Ο κύριος Χ δεν αισθάνεται καλά από το πρωί"
εκείνη : "Κοίτα να συνέλθεις τα γραμμάτια τρέχουν
το αμάξι θέλει σέρβις έχω χαρτί το βράδυ"
φεύγω. φωνές κραυγές κανένα ίχνος ευαισθησίας 
                                                                                                                                     μήνας
Ο κύριος Χ πάντα τυπικός ευγενικός
εγώ στον πληθυντικό από ειλικρινή σεβασμό
έξυπνος χαρισματικός αυτοδημιούργητος
γύρω στα σαράντα με δύστυχες σκιές στο πρόσωπο
τον τελευταίο μήνα χαμογελούσε κρυφά
τον τελευταίο μήνα ερχόταν εκείνη
όχι ιδιαίτερα όμορφη αλλά πετούσε σπίθες
η ίσως περνούσε μόνο για ζεστό χρήμα και παρατηρήσεις άσκοπες
καταπιεσμένη μίζερη άκρως εντυπωσιακή
                                                                                                                                     σήμερα
εκείνος : "Λυπάμαι δεν θα επαναληφθεί"
Καλημέρα κύριε Χ ο καφές σας είναι στο γραφείο
το μίτιν είναι προγραμματισμένο στις δώδεκα.

Το ποιόν των ανθρώπων δεν είναι στιγμές
οι στιγμές μας περιορίζουν μας καθορίζουν
μας χαμογελούν βάναυσα μας ωθούν
δεν ζητάνε κρίση μόνο να αγαπηθούν.